In eetlokaal De Grote Pan werden zeven jaar lang de ruim 40 kinderen van de Ichoca basisschool dagelijks voorzien van een gezonde maaltijd en een leuke en leerzame activiteit volgens het REST- programma van Stichting Wees Kind.

Geschiedenis

De kinderen uit de bergen rondom het boerengehucht Ichoca gingen voorheen alleen naar school als er geen werk was op het land EN als er geld genoeg was voor wat simpele leermiddelen. In Peru is het gebruikelijk dat de kinderen een schooluniform dragen zodat iedereen gelijk wordt behandeld, maar in dit gebied is daar helemaal geen geld voor: iedereen is arm.

Nadat Stichting Wees Kind begon met de hulp aan eetlokaal De Grote Tafel in Los Pinos, kwamen veel kinderen uit dit hoger gelegen dorpje Ichoca naar het eetlokaal in Los Pinos toe en liepen daarvoor een uur heen en een uur terug.

Toen Stichting Wees Kind met de schooldirectie ging praten om wat aan dit probleem te doen, werd duidelijk dat de kinderen vaker naar de school en het eelokaal in Ichoca zouden komen als de voorzieningen daar beter waren. Daartoe richtten we in één van de vervallen klaslokalen een vrolijk eetlokaal in, knapten we de keuken helemaal op en organiseerden tal van activiteiten waar de kinderen aan mee konden doen na de lessen. Ook zorgden we ervoor dat deze kinderen zorg kregen, in de vorm van voorlichting, tandzorg en huisbezoeken.

We vroegen één van de moeders om als vaste kokkin in dienst te komen en zij schakelde de hulp in van andere moeders en leerkrachten. We kochten bestek, servies en pannen en zorgden dat de karige voorraad levensmiddelen die door de overheid was verstrekt, werd aangevuld met meer voedzame artikelen zoals vlees en verse groenten.
Nu kon er dagelijks een uitgebalanceerde maaltijd gekookt worden voor de tientallen kinderen.
De feestelijke opening was in 2006 en het was een geweldig feest. We noemden het lokaal 'De Grote Pan', naar de enorme pannen die op een houtvuur op de heuvel stonden te pruttelen voordat we er een mooie keuken bouwden.

Zelfstandigheid
De volgende stap was het eetlokaal zo te laten functioneren dat het langzamerhand zelfstandig zou gaan functioneren. Want Stichting Wees Kind heeft vanaf het begin gezegd dat we niet konden garanderen dat we op de lange termijn genoeg sponsors zouden hebben om dit lokaal te blijven steunen.

Daartoe betrokken we alle leraren bij de dagelijkse uitvoering, leerden we de kokkinnen om zelf inkopen te doen en voedzame menus samen te stellen, stelden we een activiteitenbegeleidster aan om ons REST-programma uit te voeren. Dit liep een tijdje zo door onder begeleiding van onze coordinator, tot het tijd was een stap verder te gaan en ook de ouders te betrekken. Zij hadden immers belang bij het eelokaal omdat het voor hen betekent dat hun kinderen dagelijks goed te eten krijgen en beter onderwijs genieten.

Dus organiseerden we een bijeenkomst met alle ouders waarin we hun medewerking vroegen. Besloten werd om een caviafokkerij op te richten en eigen groenten en aardappelen te verbouwen. Nu moet je weten dat cavia's in Peru geen huisdieren zijn, maar een lekkernij! Dus het fokken van mooie dikke cavia's levert geld op op de markt en met dat geld kon weer eten worden gekocht voor de kinderen.

Ommekeer
De laatste jaren liep de ouderparticipatie helaas drastisch terug en ook de kinderen vertoonden gedrag waaruit bleek dat het eetlokaal en de vrijwilligers die er helpen als een zelfsprekendheid werd gezien. Van de caviafokkerij en moestuin kwam niet veel terecht. We zetten meer begeleiders en zelfs een psycholoog in om een oogje in het zeil te houden, de ouders workshops te geven en om met de kinderen te werken om ze meer zelfvertrouwen en sociale vaardigheden bij te brengen. 

Maar na een jaar met de schooldirectie, ouders en de oudste kinderen werken om hen te waarschuwen dat ze niet alleen hun hand op konden houden, maar ook zelf moesten bijdragen, kwam er geen voortgang. De kleinere kinderen gedroegen zich nu wel beter, maar de ouders en schooldirectie werkten niet mee. Een veelbelovende samenwerking met workshops door andere NGO’s liep op niks uit omdat er niet genoeg animo voor was. Daarnaast kampten we met sterk teruglopende inkomsten in Nederland en was het zaak om te gaan kiezen welke projecten het meeste kans van slagen hadden op de lange duur, zonder dagelijkse bemoeienis van Stichting Wees Kind. Ons doel is de mensen op de projecten te leren vissen, niet ze telkens nieuwe vis toe te werpen en ze afhankelijk van ons te maken, zogezegd.

In de zomer van 2013 hebben we uiteindelijk de pijnlijke beslissing genomen om eetlokaal De Grote Pan na ruim 7 jaar te sluiten. De armste kinderen mochten na de sluiting naar het eetlokaal De Grote Tafel in Los Pinos komen, mits hun ouders goed meewerkten om dat lokaal een succes te maken.

We zijn daarnaast wel trots dat we in dit kleine bergdorpje hele klassen vol kinderen hebben geholpen. Veel van hen zijn naar de middelbare school gegaan en anderen werken. Dat was waarschijnlijk niet gebeurd zonder onze tussenkomst, want doordat ze voeding kregen kwamen ze naar de lagere school in plaats van op het land te werken met hun ouders. Tijdens het feest van ons 10-jarig bestaan in Huaraz kwamen een aantal van deze jongeren gedichten voordragen, viool spelen en een toespraak houden om Stichting Wees Kind te bedanken. Dat was prachtig om te zien!