Nelly en Juan Quirós. De mede-intiatiefnemers van Stichting Wees Kind (2003), de Peruaanse 'vader & moeder' van iedereen die Huaraz bezocht en over wie zij zich liefdevol en vol zorg ontfermden. Vlak na elkaar zijn zij heengegaan.

Zij en hun familie kunnen met trots terugblikken op wat zij in het leven van honderden kansarme kinderen betekend hebben. Mede dankzij hun inzet zijn deze kinderen letterlijk en figuurlijk gegroeid.

We leven intens mee met hun kinderen: Ana Maria, Carmen en Juanito en hun gezinnen. Zij missen hun (schoon)ouders en opa en oma.

In memoriam. Twee bijzondere mensen met een groot hart.

Het waren Nelly en Juan die met onze voormalige voorzitter Jacques, een vriend van hun dochter Ana Maria in Nederland, om de tafel gingen zitten in 2003 om onze hulp aan kindertehuis Los Pinos te starten. Nelly was een kennis van de nonnen die het kindertehuis wilden beginnen en zo kwam de bal aan het rollen.

Het waren ook Nelly en Juan die Anja en Barbara allerhartelijkst verwelkomden toen zij in 2003 bij het kindertehuis in het klooster op bezoek gingen en het vrijwilligershuis voor Stichting Wees Kind kwamen inrichten. Juan en Juanito boden daarbij een helpende hand door meubels te helpen inkopen, gebruikmakend van hun kennis met het inrichten van hun herberg. Wij konden ook altijd bij huize Quiros binnenlopen met vragen over andere zaken in Peru en Nelly gaf ons dan thee of ontbijt in hun gezellige kamer. Juan zat daar altijd glimlachend bij, of kwam iets lekkers brengen uit de keuken. Hij was altijd zo blij om ons te zien en wreef zijn handen van plezier.

Zij stelden ook hun huis open voor de vrijwilligers die Spaanse les kregen van Ethel, een voormalige leerling van Nelly, die Engelse lerares was. De familie Quiros maakte deze talencursussen mogelijk en een hele reeks vrijwilligers van Stichting Wees Kind vonden bij hen een warm welkom.


Anja schrijft:

ʺNelly & Juan Quiros hebben een speciale rol gespeeld in het ontstaan van Stichting Wees Kind. Zij hebben eind 2002 de kloosterzusters en ons, als vrienden van hun dochter Ana Maria, met elkaar in verbinding gebracht. Of wij de kloosterzusters wilden helpen een kindertehuis op te richten? Dat werd een volmondig ja en mede dankzij de samenwerking met deze speciale familie Quiros hebben wij de afgelopen 13 jaar een grote rol kunnen spelen in de toekomst van honderden kansarme Peruaanse kinderen. Zo rond 2001 was mijn eerste ontmoeting met Juan en Nelly. Ik was met mijn man Peter in Peru en we logeerden in Huaraz in hun hostel Churup. Als vrienden van Ana Maria en Luc kregen wij een warm onthaal, een prachtige kamer en volgden mooie gesprekken en heerlijke Peruaanse maaltijden.

Gelukkig sprak Nelly heel goed Engels en konden we zo met elkaar praten. Juan Sr. was de relativerende, zachte man met enorme pretoogjes. Hij straalde als wij er waren en we voelden ons thuis bij hen. Nelly was pittiger en ging als een wervelwind door Churup, wat uitgebouwd werd tot een succesvol en prachtige hotel. En als we dan aan het ontbijt zaten, met uitzicht op de sneeuwwitte pieken, hadden we ook veel lol samen. Humor hadden ze allebei volop. Dat relativeerde ook de ellende van de vele straatkinderen die we aantroffen. In de jaren die volgden speelde ook hun zoon Juanito een rol. Hij hielp ons ook dikwijls met allerlei praktische regelzaken. Voor ons, de kinderen en de tientallen vrijwilligers die zijn uitgezonden. En Ana Maria en Luc vervulden in Nederland een prominente rol in onze Stichting. Dankzij de samenwerking met deze bijzondere familie hebben we honderden straatkinderen weer een toekomst kunnen geven! Rust zacht lieve Juan en Nelly.ʺ

Barbara schrijft:

"Ik ontmoette Juan en Nelly voor het eerst in 2000, toen ik als backpacker voor het eerst Peru bezocht. Ik vergeet nooit hoe Juan me verwelkomde, met zijn zoon Juanito, en ervoor zorgde dat ik me thuis voelde in Hostel Churup.

Juan was een van die goedaardige mensen die altijd een lieve glimlach toont en die nooit klaagt. Dit ondanks zijn harde werk en ondanks zijn ziekte, die zijn tol begon te eisen op het eind. Hij runde Albergue Churup in Huaraz en was een perfecte gastheer. Daarnaast was hij ook een goede kunstschilder als Juan niet in het hostel was, dan kon je hem in zijn atelier om de hoek vinden. In mijn reisdagboek schreef ik indertijd dat ik Juan en Juanito zo aardig vond, alleen had ik hun namen niet goed begrepen en ik schreef dus: de vriendelijke Meneer Wang en zijn zoon Wang!

Ik bezocht Huaraz opnieuw in 2003 met Anja en Juan en Nelly heetten ons allerhartelijkst welkom en zorgden altijd dat we alles hadden wat we nodig hadden om ons vrijwilligersproject op te starten.

Toen ik in 2004 weer een paar maanden daar doorbracht en in de kamer van Juanito mocht verblijven omdat ik een tijdje geen woonruimte had in Huaraz, kwam het moment dat ik Juan en Nelly stiekem 'mijn Peruaanse ouders' ging noemen. Ik vergeet ook nooit hoe opgetogen ze altijd waren rond de feestdagen, zoals de keer dat ik hen bezocht met Semana Santa en we samen naar de Palm Pasen optocht keken die langs Hostel Churup kwam.

Nelly was een sterke en intelligente vrouw, met schitterende ogen en een innemende lach en ze was altijd druk met het gasten naar hun zin maken, of met fondsenwerving voor een van de goede doelen waarbij ze betrokken was. Ik ben in 2006 een keer met Nelly crêpes gaan eten in een Frans restaurant, omdat ze erop stond om mij te trakteren voor al het werk wat ik daar uit naam van Stichting Wees Kind voor hun gemeenschap had gedaan. Ze werd er als een vorst ontvangen en ze was helemaal in haar element.

Het was best een schok voor mij hen beide zo fragiel te zien toen ik hen voor het laatst zag in 2012. Nelly was nagenoeg blind, maar kwam speciaal naar beneden om mij te begroeten en uit te nodigen voor de thee in het café van het hostel, met een toen al erg verzwakte Juan. Ik weet niet of hij me nog wel herkende, maar die glimlach was er nog steeds en we hebben heel leuk even gepraat. Nelly was nog altijd heel gevat en zorgde dat het hostel-personeel alles tip top in orde maakte voor mijn visite. Ik kan me geen bezoek aan Huaraz voorstellen zonder hen te zien en zal ze heel erg missen."

Sabine schrijft:

ʺToen ik in 2007 als vrijwilligster Spaanse les van Ethel had in hostal Churup, leerde ik Juan en Nelly kennen. Er kon altijd een vriendelijke groet en een praatje vanaf, ook om wat Spaans te oefenen. Hun vriendelijkheid en betrokkenheid bij de Stichting bleef in de jaren daarna bestaan, toen ik als coӧrdinator voor Stichting Wees Kind in Huaraz woonde en werkte. Nelly vertelde vele bezoekers van hun hostal over de Stichting en bracht hen geregeld naar het eetlokaal of kindertehuis om een donatie te brengen. Bijzonder was ook haar aanwezigheid op het tienjarige jubileum van Stichting Wees Kind in Huaraz. Dat zij in vrede mogen rusten.ʺ


Na een lang ziekbed, zijn eerst Juan en kort daarop ook Nelly heengegaan. Carmen, Juanito en Ana Maria en hun gezinnen zijn ongetwijfeld allemaal heel dankbaar zijn voor de mooie jaren die ze nog samen hebben gehad.

Ze zullen ook altijd een speciale plaats hebben in ons hart.

Rust zacht, lieve Nelly en Juan.